De splitsing van het heel-al
De meesters laten André in de tempel der ziel voelen en zien hoe de Albron zich splitst: André voelde, dat thans het ogenblik was gekomen. Het gouden licht werd zó krachtig, dat het universum in een vuurbol veranderde. Dit was reeds enige malen geschied, doch thans was de uiterste graad bereikt. In dit licht kwam nu leven en dat leven trilde in het heelal voort; hij voelde wat zou geschieden. Plotseling voer een ontzaglijke stroom door hem heen. Hij zag, dat het universum vaneen scheurde en dat was het wat hij reeds geruime tijd had verwacht. Het heelal verdeelde zich (...)
Het Al dat tot dan toe 'heel' was gebleven verdeelt zich, zoals nu nog op aarde een wolk uiteenvloeit en gaat regenen. Het Ontstaan van het Heelal p. 71-72
Dit scheurt vaneen, deze ruimte splitste zich in myriaden vonken. En na deze gebeurtenis... het vloeide zo uit elkaar, zoals de wolk in de ruimte nu nog uiteenvloeit en zich mengt. Wanneer de zon, wanneer het klimaat, (...) wanneer de krachten van de kosmos milder worden en de spanning ontlaadt, dan krijgt u het losscheuren van een wolk. Dan krijgt u opnieuw een compacte zelfstandigheid, waarin geen trilling, geen scheuring meer aanwezig is, die spanning is ontladen.
Door de splitsing kunnen zich nu in deze ruimte de eerste afzonderlijke hemellichamen vormen. Door het inzuigen van de omgevende energie naar één centraal punt, kan de eerste planeet zich opbouwen als astrale energiebol (onderaan in het beeld). De meesters vergelijken dit proces met de werking van de hedendaagse tornado op aarde. Op deze wijze kan ook de eerste zon zich vormen (bovenaan). Lezingen deel 1 p. 463
Ondanks de geweldige kracht is het in het midden van een tornado windstil en rustig. Zo heerst er ook in het hart van de eerste planeet een harmonie waar nieuwe nevelen zich beginnen te vormen. Na miljoenen jaren zijn ook deze nevelen zo sterk verdicht dat ze zich kunnen verdelen.