Bijnadoodervaring Tekst Voice-Over
Tienduizenden mensen hebben een bijnadoodervaring gehad. Deze ingrijpende ervaring veranderde hun kijk op leven en dood.
Ze zeggen dat ze hierdoor een inzicht gekregen hebben in wat essentieel is voor hun leven. Velen van hen verwoorden dit als onvoorwaardelijke liefde, het besef dat het enorm belangrijk is liefde en aandacht te geven aan de medemens en al het leven waarmee ze verbonden zijn.
Doordat ze hebben ervaren dat de dood eigenlijk niet bestaat, gaan ze anders leven: geld, carričre en maatschappelijk aanzien vinden ze minder belangrijk.
Velen beschouwen de ervaring als een gunst, een tweede kans om iets van hun leven te maken. Ze hebben ervaren dat het aardse lichamelijke bestaan slechts tijdelijk is, en dat het geestelijke bestaan de dood overleeft.
Velen herbeleven in een flits hun hele leven, waarbij ze helder voelen wanneer ze liefde hebben gegeven, maar ook welke kansen ze hebben laten liggen.
Ze vliegen door een donkere tunnel met aan het eind een helder, niet verblindend licht.
Ze treden uit hun lichaam, waarbij ze merken dat hun gedachten gewoon doorgaan; hun waarnemen, bewustzijn en gevoelens blijven hetzelfde. Wanneer ze hun stoffelijk lichaam zien liggen, beseffen ze pas dat ze voor de aarde dood zijn.
Ze blijven verbonden met hun stoffelijk lichaam door een levenskoord. Zolang die verbinding tussen geest en lichaam niet verbroken is, kunnen ze nog terug in hun aardse lichaam als het hart weer begint te kloppen. Als dit koord gebroken is, kunnen ze niet meer terug. Dan heeft de reanimatie geen kans van slagen.
De uitgetreden mens ervaart dat zijn geestelijk lichaam niet gezien of gevoeld wordt. Hijzelf voelt zich echter niet anders dan op aarde, zijn geestelijk lichaam lijkt op zijn stoffelijk lichaam, met dit verschil dat hij nu geen pijn meer voelt. Hierdoor kan hij helder denken en waarnemen.
Sommigen zien een wereld van ongelooflijke schoonheid. Ze spreken van prachtige landschappen, bloemen en schitterende kleuren. Ze horen hemelse muziek, mooier dan ze ooit op aarde hebben gehoord. Dit alles staat in schril contrast met de stoffelijke wereld waar voor hun leven wordt gevochten.
Soms zien ze in de geestelijke wereld overleden familieleden en bekenden.
Maar dan wordt hun een grens getoond, die ze niet kunnen overgaan. Ze voelen dat het hun tijd nog niet is, dat ze op aarde nog een taak hebben. Ze weten nu wel, dat wanneer ze de aarde verlaten, ze afgehaald zullen worden door hun geliefden.
Wanneer het levenskoord hen terugtrekt in hun stoffelijk lichaam, vinden ze dit dikwijls moeilijk, omdat ze opnieuw de pijn van het hartinfarct voelen, of de pijn van de ernstige ziekte. In eerste reactie zijn ze meestal niet blij dat ze terug moeten komen. In die andere wereld was het zo vredig en rustig.
In enkele minuten is hun gevoel over leven en dood compleet veranderd, hun geliefden op aarde herkennen hen dikwijls niet meer terug. Tijdens de levensflits hebben ze ervaren dat elke handeling, elke daad, maar ook elke gedachte invloed heeft op hun omgeving en op henzelf. Hierdoor is voor hun gevoel onvoorwaardelijke liefde voor anderen en voor het leven essentieel geworden.